Μια νέα μορφή ρύπανσης, η οποία δεν έχει ακόμη αναλυθεί και η συνέπειες της μπορεί να μην είναι τόσο γνωστές, αλλά δυστυχώς είναι σημαντικές, είναι αυτή της φωτορύπανσης. Ο όρος της συγκεκριμένης «ρύπανσης» δόθηκε για πρώτη φορά την δεκαετία του 1960 από αστρονόμους και αναφέρεται, στην ρύπανση που προκαλείται από το έντονο τεχνητό φως, κυρίως σε αστικά κέντρα. Η φωτορύπανση μπορεί να θεωρείται αρχικά αθώα, αλλά δεν είναι (!)
Η παρουσία έντονα τεχνητού φωτός, επηρεάζει και πολλές φορές «εξορίζει» νυχτόβια πουλιά από συγκεκριμένες περιοχές. Νυχτοπεταλούδες που έχουν ως ρόλο την επικονίαση, «μπερδεύονται» από το τεχνητό φως χάνοντας την αίσθηση της διάκρισης μέρα και νύχτας, επηρεάζοντας την γονιμοποίηση των φυτών. Θαλάσσιες χελώνες, αντί πλέον να ακολουθούν το φως του φεγγαριού που αντανακλά στην θάλασσα, αποπροσανατολίζονται από τα φώτα τον πόλεων. Δέντρα που βρίσκονται κοντά σε αστικά κέντρα, παραμένουν «πράσινα» σε εποχές που δεν θα έπρεπε. Με αυτόν τον τρόπο διαταράσσεται η ισορροπία του οικοσυστήματος, δημιουργώντας «μικρά προβλήματα», τα οποία σε συνδυασμό με τα υπόλοιπες μορφές ρύπανσης, τελικά οδηγούν σε «μεγάλα προβλήματα» (!).
Ζαμάνης Θ. Άγγελος
Χημικός, MSc.
